December loopt anders

We leven uit naar het moment dat we elkaar voor het eerst gaan zien. Weken hebben we al contact met Linda en we weten van alles over elkaar, maar hebben elkaar nog niet gezien. In de tijd dat Linda samenwerkte met Jens hebben zij elkaar nooit in het echt gezien. Zij werkten bij een digitale klantenservice. Jens werkte thuis, en zij op het kantoor. Ze hebben elkaar een keer vluchtig bij een teamdag op het kantoor gezien.

Het is gek om op deze manier contact te hebben. We zijn al close, maar niet in de persoon zelf. We bespreken van alles over de eerste ontmoeting. Ze vertelt dat ze bang is dat ze niet aan onze verwachtingen gaat voldoen. Wij hebben eigenlijk hetzelfde.

Op een ochtend in november krijgen wij een app dat haar jongste zoon in kritieke toestand naar het ziekenhuis is gebracht. Het ziet ernaar uit dat hij voorlopig zeker nog moet blijven. Onze afspraak wordt verzet naar een nog niet bekende datum. Het is belangrijk dat alles goed gaat met hem. We zetten alles op pauze voor langere periode.

We hebben dagelijks contact over zijn situatie, uitslagen van zijn onderzoeken en zijn herstel. Het draagmoederschap is geen onderwerp meer van onze gesprekken (logisch). We steunen haar waar we kunnen. Linda kan haar verhalen bij ons kwijt en we hopen dat we haar kunnen steunen.

Naar verloop van tijd laat ze het draagmoeder proces wel ter sprake komen. Ze denkt er nog steeds zo over als eerst, maar ze wilt kijken hoe het herstel van haar zoon gaat. Al het begrip daarvoor! We pakken het op een later moment weer op. Het is een heftige tijd voor haar en haar gezin. Ze stuurt foto’s door, en we zijn er onderdeel van. We groeien meer naar elkaar toe.. al is het nog niet in persoon.